Directeur-bestuurder René van de Kieft nam van 1 juli tot 1 november een tijdelijke pauze in zijn drukke bestaan. “Wat ga je doen?” was een veel gestelde vraag. Lees zijn verhaal en reis mee met zijn sabbatical.
Wat ga je doen?
Die vraag word je steeds weer gesteld als je over je aanstaande sabbatical vertelt. En natuurlijk had ik een antwoord met alle plannen in gedachten. Maar…eigenlijk best wel grappig, het woord ‘sabbatical’ klinkt ons natuurlijk vertrouwd in de oren, verwijzend naar het Bijbelse ‘sabbat’. Het woord dat staat voor rust en bezinning.
De werkgroep ‘rentmeester als verpachter’ in onze vereniging heeft dit verkend vanuit het perspectief dat het land eens in de zeven jaar tot rust mag komen. Rusten is niet het eerste woord dat in mijn woordenboek staat. Toch was dat wat ik nodig had. Ik zal dat niet gauw willen toegeven, maar het eerste half jaar van 2025 had zeker zijn tol geëist. Een langlopend verkoopproces (van RCN), de vereniging in beweging en een uitdagend kernproject in Leeuwarden.
Maar stilzitten is helemaal niet mijn ding. De vraag die zich bij mij opdrong was: Kan ik rust vinden in iets doen?
Vorig jaar zijn we verhuisd naar een oude molenaarswoning en ik had heel veel zin in het verbouwen van een deel van de kapschuur bij het huis. Een beetje lastige dingen zoals steunbalken verlengen, muren verplaatsen, verwarming aanleggen, stucen enzovoort, daar had ik zin in. Met het bos om mij heen, tjilpende mezen en mussen, af en toe een winterkoninkje dat naar binnen vloog voor een kleine versnapering, was het dagelijks een heerlijke start van de ochtend. En zo ben ik weken bezig geweest en ja… het gaf mij een zekere rust en ontspanning.
Halverwege mijn sabbatical ging ik samen met mijn vrouw Jolande reizen door de Balkan. Een gebied dat ruw en gastvrij is, historisch diepe wortels heeft en verrassend divers is. Een regio waar wij naar toe wilden omdat die nog niet volledig platgewalst is door massa’s toeristen en juist daardoor veel karakter heeft. Een kruispunt van beschavingen maar ook een rijke mix van religies en tradities: orthodox, katholiek, islamitisch en dat vaak naast elkaar. Als je zo rondreist, zie je in steden en dorpen de zichtbare sporen van een bewogen en soms pijnlijke geschiedenis, die nog steeds voortleeft in verhalen en monumenten. De mensen zijn zeer gastvrij en direct. Stel je voor, je komt ’s avonds via een smal weggetje ergens op een bergplateau; het is daar aardedonker. Enkele huizen doemen op en je staat stil. Er komt iemand naar je toelopen die vraagt wat je zoekt (natuurlijk vertaald met zo’n handige app, want Engels spreken ze niet). En de volgende vraag: hebben jullie al gegeten? Het antwoord is nee, maar we hebben alles aan boord, dus het komt goed. Geen sprake van, de gastheer opent de deur van zijn huis, brengt ons naar de bovenruimte die grotendeels van glas is en gaat speciaal voor ons een maaltijd voorbereiden. Verrassend gastvrij, daar word je stil en dankbaar van.
Eindeloos veel meer komt er in mij op en niet in de laatste plaats de beleving van de prachtige natuur, de Plitvicemeren in Kroatië, Durmitor in Montenegro…maar ons hart werd vooral gestolen door de woeste berggebieden in Albanië waar we dagenlang off road doorgetrokken zijn. En daar heb ik ontdekt wat ‘rusten’ echt betekent. Als je ergens in deze soms ongerepte natuur je spreekwoordelijke kamp opslaat met geen enkel menselijk leven, waar je ’s nachts de sterrenhemel ziet, doodse stilte ervaart of soms een enkel dierengeluid hoort, dan voel je je eigen nietigheid en dringt de indrukwekkende scheppingskracht van de Almachtige tot je door. Een paar boeken had ik meegenomen waaronder de hertaling door Mink de Vries van ‘De navolging van Christus’ van Thomas a Kempis. Een boek dat mij raakt in de kloeke bewoordingen, zo op zijn plaats in het hier nu. En wat ik voelde in het daar te mogen zijn, vertolkte Thomas a Kempis treffend: ‘Hoe meer je jezelf kunt zijn en leeft vanuit innerlijke rust en eenvoud, des te beter zul je dingen doorzien, want van God ontvang je inzicht’. Weer een paar maanden terug in Nederland, sla ik deze bladzijde nog regelmatig open, wetend dat die rust niet vanzelf komt in mijn druk georganiseerde leven.
